Aktualności

Fluorowe kopuły

data dodania: 2016-04-28

Polimery fluorowe, czyli tworzywa sztuczne zawierające wiązania węgiel-fluor, obecne są w inżynierii i budownictwie od ponad czterdziestu lat, ale jak dotąd pełniły rolę dość drugoplanową, służąc jako wszelkiego rodzaju powłoki, kopuły, etc. Jeden z najmłodszych przedstawicieli polimerowej rodziny toruje sobie jednak na naszych oczach drogę do sławy, stając się budulcem stadionów olimpijskich i futurystycznych projektów domów.

Przebić się do sławy nie było łatwo, bo „rodzina” używanych w budownictwie polimerów fluorowych liczy kilkudziesięciu członków. Większość z nich, gdyby nie inżynieria i architektura, z pewnością zrobiłaby karierę w poradniach logopedycznych: „chrząszcz w trzcinie” wydaje się niczym w porównaniu z tetrafluoroetylenem (łatwizna) czy fluorkiem perfluorowinylosulfonylu. W obiegu są więc zwykle kilkuliterowe skróty i opisywany dziś ETFE (czyli - kopolimer etylenu z tetrafluoroetylenem) nie jest wyjątkiem. Chaos dodatkowo powiększa wielość nazw handlowych – każdy z wielkich koncernów poczytuje sobie za honor, by wprowadzić na rynek nowy brand, materiał, o którym mowa, znany jest więc jako Tefzel, gdy wytwarza go DuPont, Fluon (Asahi Glass Company), Texlon (Foiltec) czy Neoflon (Daikin).

W jaki sposób wyróżnił się na rynku budowy domów, stadionów i muzeów, skoro wszystkim polimerom fluorowym wspólna jest „wiązka” cech, sprawiających zresztą, że w laboratoriach przez tyle lat pracuje się nad związaniem fluoru ze związkami organicznymi – duża trwardość, odporność na łamliwość, na ścieranie, na temperatury (różne związki wytrzymują ciepło od 90 do nawet kilkuset stopni) i, co dla laików ma mniejsze znaczenie, ale dla inżynierów materiałowych jest szalenie ważne, na światło UV?

Po raz pierwszy EFTE został wykorzystany na większą skalę przy głośnym przed kilkunastu laty Eden Project, realizowanym w Kornwalii – tworzeniu w gigantycznych kopułach „biosfery”. Polimer tetrafluoroetylenu zasłużył na wyróżnienie dzięki swym cechom: lekkości, niepalności, niskiemu współczynnikowi tarcia, dzięki czemu łatwiejsza okazała się konserwacja. Decydująca okazała się jednak łatwość, z jaką można było nań nakładać kolejne powłoki barwników, dzięki którym poszczególne kopuły z różną intensywnością przepuszczały promienie słoneczne. W przypadku „biosfery”, w której dążono do możliwie wiernego naśladowania różnych stref klimatycznych na Ziemi, było to decydujące.

(źródło: Wikipedia)


Po kornwalijskim debiucie przyszedł czas na sukces sportowy: tym było z kolei wykorzystanie EFTE do wzniesienia fasady budynku, kryjącego basen olimpijski na Igrzyskach w Pekinie w roku 2008. Od tego momentu uznano, że EFTE jako przejrzysty lub przepuszczający światło materiał sprawdza się znacznie lepiej niż szkło – i na „liście realizacji” znajduje się kilkadziesiąt budynków publicznych, wznoszonych zarówno w starych stolicach, jak w krajach-tygrysach dealekowschodnich lub azjatyckich.

W Polsce wzniesiono z wykorzystaniem EFTE jako dotąd jeden budynek publiczny – Dworzec Tramwajowy Centrum w Łodzi, mocno inspirowany architekturą secesji i przez mieszkańców miasta określany z ciepłą ironią jako „Stajnia Jednorożców”. Kształt dachu jest rzeczywiście mocno fantazyjny – nic jednak nie stoi na przeszkodzie, by EFTE znalazł zastosowanie również przy budowie domów – jeśli nie jako zamiennik marmurów i mlecznego szkła, to jako materiał na zadaszenia, baldachimy i tarasy. (ws)

(źródło: Wikipedia)

Wrzesień 2018
data dodania: 2018-09-18

Na dziedzińcu jednego z największych muzeów świata, jakim jest londyński Victoria and Albert Museum, stanął niezwykły budynek. Wysoki na dwa piętra, wielopokojowy, intrygujący połyskiem świeżego drewna. Czy to możliwe, że mamy do czynienia z projektem domu jednorodzinnego w tym właśnie miejscu? Jak się okazuje, nie do końca – ale jest to rozwiązanie, które powinien wziąć pod uwagę każdy inwestor, rozważający wzniesienie gniazda rodzinnego. MultiPly, czyli wielopoziomowy... więcej...

data dodania: 2018-09-17

Wybór między dwoma biegunami projektowania architektonicznego – epatowaniem i wtapianiem się w tło – jest o wiele łatwiejszy w przypadku ciemnego, iglastego lasu. W tym ostatnim po prostu nie wypada uderzać po oczach fasadą ani bryłą.
Tak przynajmniej sądzą autorzy projektu budynku jednorodzinnego z nowojorskiej firmy Deborah Berke Partners, w której zamówiono projekt domu przewidzianego dla leśnej części stanu Connecticut. Zleceniodawcom zależało, by dom „wtopił... więcej...

data dodania: 2018-09-15

Czy trudno o projekt domu jednorodzinnego, który ma zostać wzniesiony na zboczu? Nie, sporo jest takich rozwiązań, ze spadzistym zboczem ukrytym lub „wkopanym” w piwnicę i kilkoma figlami architektonicznymi między pokojami na różnych wysokościach. Nachylenie zbocza nigdy jednak nie przekracza w takim wypadku 15 procent. Tymczasem dom w Los Angeles, przyklejony niejako do zbocza, wznosi się na trzy piętra w górę u boku niemal pionowego urwiska, o które się opiera. To niebanalne... więcej...

data dodania: 2018-09-13

Może nie do końca tak. Ale dwupiętrowa plomba na ulicach Nowego Orleanu, zaprojektowana przez niskobudżetową, ale skłonną do odważnych eksperymentów pracownię architektoniczną Office of Jonathan Tate pokazuje, jak wiele można osiągnąć w dziedzinie projektów domów jednorodzinnych, jeśli stawia się na spójność koncepcji, nawet kosztem sięgnięcia po niebanalne materiały.

 

więcej...
data dodania: 2018-09-09

Brytyjscy architekci opatentowali pomysł na położoną nad brzegiem morza budkę, służącą do przebierania się: niewielka kabina na plaży w Eastbourne, pomalowana w typowe dla regionu kolory, jest się w stanie obracać zgodnie z ruchem słońca, przez cały dzień zapewniając maksymalne nasłonecznienie zziębniętym plażowiczom.
Ale dlaczego właściwie ograniczać się do kabiny kąpielowej? Skoro możliwe jest niskonakładowe i niskoenergetyczne obracanie budynku na obrotowej... więcej...

data dodania: 2018-09-07

Po fascynacji nowoczesnością zawsze przychodzi czas na zachwyt prostotą. Dach nad stacją lokalnej wąskotorówki, łączącej campus Princeton University z miastem, mógłby, technologicznie rzecz biorąc, powstać w głębokim antyku, a jednak uderza jego nowoczesność i prostota. Czy nie warto wykorzystać takiego rozwiązania w projektach zadaszenia domów jednorodzinnych?

więcej...
data dodania: 2018-09-04

To jedno z najbardziej błyskotliwych rozwiązań architektonicznych ostatnich miesięcy: mobilne okiennice, balkony i ich zadaszenia, które otwierają się – no cóż, polszczyzna oferuje tu niewiele metafor: jak płatki kwiatu albo skrzydła motyla.
Takie rozwiązania zafundował sobie w swoim dwupiętrowym domu w Zurychu, nazwanym już „Ballet Mecanique” bajecznie bogaty kolekcjoner rzeźb mobilnych. Ale sama koncepcja, autorstwa pracowni Manuel Herz Architects jest do zrealizowania... więcej...

Ta strona używa cookie. Dowiedz się więcej o celu ich używania i zmianie ustawień cookie w przeglądarce. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Zamknij